een kanjer

Ralf, onze oudste zoon is echt wel een kanjer. ( woorden van de mama natuurlijk) Voor de vakantie kon hij nog niet zonder steunwielen fietsen. En als we heel eerlijk zijn zag het er niet naar uit dat het vlug zou lukken. Maar het kan verkeren: begin juli probeerde hij dan toch even op een bbq met de fiets van Warre, zijn neef, te fietsen. Die fiets, een maat groter dan de zijne, was blijkbaar toch iets meer geschikt want wonderwel fietste hij enkele meters alleen. Wij hadden Ralf een nieuwe fiets beloofd als hij alleen kon fietsen. Die belofte hebben we iets bijgeschaafd en hij kreeg hem iets vroeger met de voorwaarde dat er geen steunwielen aan mochten. Nog diezelfde dag lukte het fietsen. Enkel het stoppen blijft nog wat moeilijk. Maar we blijven oefenen.

Vandaag heeft Ralf zichzelf overtroffen. Hij is met de fiets naar Tielt en terug gereden. Ralf, mama en papa zijn echt wel trots op zijn prestatie en… dat is naar mijn bescheiden mening wel terecht.

pisjes

Woensdag moesten Ralf en Tuur mee naar de kinderarts voor steunzolen. Ralf een nieuw paar en Tuur een jaar uitstel ( helaas geen afstel). Jef had meer geluk en mocht mee met Pieter-Jan en Lisa naar Holvoet. Ze zijn naar de ‘pisjes’ ( visjes) gaan kijken. Naar wat ik gehoord heb was Jef heel enthousiast over zijn uitstap. En… hij heeft echt wel een grote boon voor zijn peter.

Vandaag had ik twee t-shirts mee uit de wintercollectie, een voor Jef en een voor Tuur. De eerste die ik uit de zak toverde was een met nauto’s. Heel mooi vonden ze allebei, tot ik het tweede shirt uithaalde. Jef had helemaal geen aandacht meer voor het eerste want ‘pjams pietsje ‘  ( Pieter-Jans fietsje, in werkelijkheid een moto ) staat erop. Mama heeft weer gescoord .

ochtendplezier

Wie beweert dat ’s morgens niet de meest aangename periode van de dag is, moet maar even tot bij ons komen. ( welliswaar tijdens vakanties, schooldagen geven namelijk ook hier iets meer stress) Jef had deze morgen reuzenhonger en kon niet meer wachten tot mama bij hem was om een boterham te smeren. Zijn oplossing was zeer plezant en heel erg simpel: alles zelf doen. Er is meer speculoospasta in zijn en Tuurs mond verdwenen dan er op de boterham terecht kwam en de stukjes boterham met pasta, werden daarna vakkundig uit de boterham gebeten. Plezier verzekerd bij de broers … Na het eten en de opgedane energie, moet je ze natuurlijk ook weer kwijt. Nu hebben ze de cd van ‘nene mani’ ( mega mindy) ontdekt en als “disco Jef”  baas is over de cd-speler; is er gegarandeerd ambiance. Tuur zong luidkeels mee en danste alsof zijn leven ervan af hing. Hoe meer Tuur danste, hoe luider de radio werd gezet. Tot … Ralf vond dat het genoeg geweest was en de stekker uit het stopcontact trok. Want zijn oren deden pijn van al dat lawaai.

voorproevers

Vroeger had elke belangrijke koning een persoonlijke voorproever. Ik had er vandaag 2 en voelde me de koning te rijk. Elke vakantie maak ik een enorme pot spaghettisaus, zodat ik ze in verschillende porties kan invriezen, lekker en gemakkelijk achteraf. Jef en Tuur zijn verzot op die saus en zijn dan ook niet van het fornuis weg te slaan als ik bezig ben. Als ik even proef om te zien als de saus voldoende gekruid is, moeten de heren natuurlijk ook even proeven.  En daarna laat ik de saus toch een voormiddag staan op het kleinste vuurtje.  Nu was ik met wat afval naar de garage gelopen en als ik terugkwam vond ik twee proevertjes aan mijn fornuis. Jef had een lepeltje uitgehaald en de stoel dichter getrokken; Tuur was op een trapje gaan staan om mee te profiteren. Ze vonden het zalig ! De keuken vuil en de kindjes vuil maar dolgelukkig. En mama ? Die heeft de kindjes eerst gefotografeerd, daarna gewassen en dan de keuken opgeruimd.

paardjes

Gisteren zijn we na het middagdutje nog even naar de poelberg gereden, daar was een tornooi voor paarden. Tuur ziet langs de weg overal ‘paadjes’ (ook al zijn het meestal koeien) en dus dachten we hem wel een plezier te doen (en aangezien we ook familie in de organisatie ervan hebben deden we er ook anderen een plezier mee). Jef en Ralf waren in de auto erg enthousiast, maar eens aangekomen en dicht bij het paard van Stijn was bij hen het enthousiasme al heel vlug verdwenen. Met hun mond zijn ze niet bang van het paard maar de werkelijkheid was even anders. Tuur daarentegen vond het paard zeer fascinerend, hij bleef het maar strelen. Erop zitten was iets te hoog gegrepen. Maar hij heeft het paardje toch wel van heel dicht bekeken. Jef heeft in het terugkeren naar de tent( onder het toeziend oog van Annelies – ik had haar een vermelding beloofd-) ondervonden dat de uitwerpselen wel erg glad kunnen zijn. Maar het moet gezegd, Annelies heeft alles mooi afgewassen. Voor Ralf was vooral het einde geslaagd. Hij kon nog even naar Elias die op de poelberg woont. We hadden wel gezegd dat we niet zouden binnengaan, maar daar hebben de kindjes anders over beslist.

buiten !!!

Tegen de avond kregen we dan toch nog de zon even te zien, wat zowel mama als de kindjes erg blij stemde. De kindjes omdat ze eindelijk nog eens buiten konden spelen en ik omdat ze nu hun energie wat kwijt zouden raken …  Ze hebben dan ook gespeeld alsof ze nooit meer buiten zouden kunnen.

Een beetje vuil, een beetje moe en heel voldaan hebben we ze dan later dan gepland in hun bedje gestopt.

kasseien

Naar wat ik hoor zeggen zijn de kasseistroken het moeilijkste aan Parijs-Roubaix. Erop rijden is iets wat de een kan en de ander niet. Diegenen die het niet kunnen zitten achteraf vaak met de pijnlijke gevolgen… Tuur is nu reeds aan het oefenen met zijn loopfietsje om vlot die stroken te bedwingen; maar alle begin is moeilijk. Gisteren was hij me naar de brievenbus gevolgd met zijn fietsje en is hij iets te vlug aan onze eigenste kasseistrook begonnen. Met als gevolg een lelijke val recht op zijn neus en lip. Na de troostende schouder en het uitwassen van de schaafwonde kon er toch nog een lachje van, al zal het wel serieus pijn gedaan hebben. Nu de beste renners laten zich ook niet kennen door een valletje.

modeshow

De zoons hadden niet veel zin in kleertjes passen en poseren voor de camera, maar toch heb ik enkele ( welliswaar niet echt bevredigende) resultaten.

zangtalent

Tuur is de zanger in huis.  Over het algemeen kan je een liedje nog niet herkennen aan de tekst maar wel aan de melodie. Zo zingt hij de begintune van Bob de Bouwers als volgt: ” Bob e Bouwe nininini make,…” De tekst is er nog niet helemaal maar hij zingt het toch in de maat. Jef laat hem maar weinig vangen aan gezang. Misschien weet hij van zichzelf dat hij iets minder toonvast is dan zijn broer …  Maar wat ik deze morgen hoorde ontlokte me toch een glimlach. Jef stond te zingen in zijn bed: ” Bumbabeli, bumbabeli,…” Waarop ik Tuur hoorde zeggen: ” Kiki ( Jef), mooi! ” En inderdaad, het was ook mooi gezongen.

nieuwe kleertjes

‘Pjam’ is terug. En ja de jongens zijn blij ! Gisteren toen Pieter-Jan en Lisa even op bezoek kwamen, lieten ze hem geen twee minuten met rust. Nu hij had dan ook wel een leuk cadeautje mee voor zijn petekind: een robot van wall-e. Ze vinden hem alle drie te gek. En Pieter-Jan had nog veel meer mee: nieuwe kleertjes voor de kindjes ( welliswaar op bestelling van de mama). En het moet gezegd worden; Tresie ( mijn tante uit Amerika die de kleertjes gekocht heeft) heeft een supergoede smaak. Maar waar ik nog het meest achter verlangde was het speelgoed voor mama, mijn nieuwe nikon d700. Nu is het even aan mij om mijn hartje op te halen …