Iedereen kent wel het spreekwoord ‘ blaffende honden bijten niet.’ Wel in sommige gevallen is het tegendeel waar. Tuur, onze grootste knuffelaar en degene die zich het rapst liet doen door zijn broers heeft ( tot grote ergernis van zijn mama en papa) een techniek gevonden om niet meer het onderspit te moeten delven. Als Jef of Ralf een stuk speelgoed hebben dat Tuur eigenlijk ook wel wil, begint het zoals overal met wat roepen, trekken en duwen. Nu escaleerde het gisteren al heel vlug in bijten. Tuur beet zich letterlijk en figuurlijk vast in Jef. Gevolg: Jef aan het wenen omdat hij pijn had, mama boos en Tuur aan het wenen in de hoek. Ik hoop dat ik hem het bijten even vlug kan afleren als hij het zichzelf heeft aangeleerd. In ieder geval als ik ze vandaag hoor ruzie maken ben ik heel vlug present om alle leed te voorkomen. Wordt hopelijk niet vervolgd…
Recente reacties