Benoit-tjes

Trees en Paul thuis uit Amerika en volgens de traditie is er dan een familiefeestje met mis voor opa. Tuur had duidelijk honger tijdens die mis en probeerde dan ook bij de communie een “koekje” te bemachtigen. Het moet ook wel gezegd worden dat hij heel veel geduld had, want van begin tot einde is hij blijven staan met zijn handje omhoog. Maar iedreen kreeg een koekje behalve Tuur. Op het einde van de communie kreeg hij zelfs te horen dat alles op was. Zijn blik liet duidelijk verstaan dat hij niet akkoord was met de gang van zaken maar de gevreesde tranen kwamen gelukkig niet. En … oma had ervoor gezorgd dat hij na de mis als de bliksem een snoepje kreeg, alhoewel hij nog eerst even bij de priester heeft geprobeerd om toch nog zo’n koekje te verkrijgen. Na de mis hadden we een receptie en daar waren wel genoeg koekjes voor mijn mannen.

voetbalschoenen

Ralf blijft even enthousiast naar de voetbal gaan als de eerste keer en dus hadden we hem een outfit beloofd. Zaterdag zijn we dan ook richting decathlon getrokken. Bij zo’n outfit horen natuurlijk ook ‘tatsenschoenen’. Hij zag er dezelfde staan als zijn gewone sportschoenen en wou die dan ook proberen. Tot… Elias voor dezelfde reden aankwam. Elias zou zwarte schoenen proberen en dus moest Ralf ook zwarte hebben. Na wat passen, heen en weer lopen zijn het de zwarte geworden, want Elias koos ook voor die.

Daarna kozen ze ook voor een witte broek, rode kousen en een rode trui. Het kiezen is nog nooit zo gemakkelijk en vlug  gegaan: hetzelfde als Elias. Misschien moet ik vanaf nu elke ’shopbeurt’ Elias meevragen …

Paul

Groot feest vandaag voor de jongens want Paul is aangekomen. Volgens Ralf helemaal met de trein uit Amerika. Als ik hem dan vertelde dat er een oceaan tussen Europa en Amerika ligt, kon hij er wel inkomen dat Paul met het vliegtuig gekomen is.  Als papa deze avond binnenkwam hebben we nog een tweede misverstand uit de weg moeten ruimen.

Ralf: “Papa, Paul is hier en hij verstaat ons niet want hij spreekt Frans.”

Papa:”Nee, hij spreekt Engels.”

Ralf:” Ah ja ?”

En Paul had ook een cadeautje mee. Ralf razend enthousiast tot het cadeautje uitgepakt was… Het ging namelijk om een halloweenmasker dat geluid maakt. Ralf terug te vinden achter de zetel en Jef achter mama. Tuur was de enige die op het knopje durfde duwen en niet bang was van het hoofd. Ralf werd een beetje boos van schrik en wou niet dat het nog geluid maakte. Jef hebben we helaas deze avond in bed nog een beetje moeten troosten want hij was bang van “kop en litje”.( het hoofd met de lichtjes) Nu ik denk dat ze nog een beetje jong zijn voor Halloween en maskers.

grijze auto’s

Het blijft toch wennen om Ralf zonder steunwielen te zien fietsen. Het gevaar bij Ralf is vooral dat hij alles wil gezien hebben, waardoor hij dan ook af en toe een flinke ruk aan zijn stuur geeft met alle gevolgen vandien. Zondag hebben we een tochtje gemaakt aangezien het dag van de landbouw was en omarijke aan het helpen op een van de opengestelde bedrijven.

Ralf is net aan het vertellen van een vroeger fietstochtje naar de kermis van opa Pierre ( Egem kermis, begin augustus) waar hij blijkbaar gevallen is omdat hij geschrokken was van een grijze auto. Nu moeten mama en papa altijd naast en achter hem blijven en zeker niet voor hem, anders is er grote paniek. Maar om zich ervan te verzekeren dat we geen demarrage plaatsen kijkt hij af en toe over de schouder. Hij wil dit doen in een bocht waar nogal veel kiezelsteentjes liggen. Gevolg: Ralf languit op de grond, net op het ogenblik dat er een grijze auto aankomt. En weer was hij zogezegd geschrokken van een grijze auto. Grijze auto’s zijn duidelijk een gevaar op de baan in zijn ogen en zouden zo vlug mogelijk verboden moeten worden.

potje

Om de tweeling toch wat te laten wennen aan het idee staan de potjes reeds in de keuken. Jef toont nog niet veel interesse. Tuur begint toch al vies te worden van een vuile pamper, loopt met de benen wijd uit elkaar als hij vol is en roept met de nodige gekke bekken van ver “Ettie kaka !”  Nu had Jef de hele dag nog geen stoelgang gemaakt en zette ik hem op het potje voor de pyjama aan moest. Maar als Jef op het potje gaat, moet Tuur dat natuurlijk ook even proberen.  En ja, we hadden geluk: Tuur had pipi in het potje. We hebben dit uiteraard op heel wat bravo’s en applaus onthaald waardoor Tuur terecht trots was op zichzelf. Jef was, hoe kan het ook anders, heel wat minder onder de indruk van zijn broers prestatie en stond  recht om dat potje eens van dichtbij te bestuderen. Daarbij kwam hij tot volgend besluit: “Nee, nie pipi, is water.” En daarmee was voor hem de kous af en moest zijn pamper terug aan.

Bulskampveld

Zondag, mooi weer en dus het ideale moment om nog eens buiten te komen met de kindjes. Vooral ook omdat Tom de hele nacht had moeten werken en dus wat slaap moest inhalen. We hadden dan ook afgesproken met oma, opa, Lies, Saskia, Glenn, Camille en Amaryllis om wat te gaan wandelen. Aangezien Beernem voor ons allemaal goed te bereiken en niet te ver is hadden we daar afgesproken.  En last but not least ze hebben er een speelplein voor de kindjes ( Ze hebben  dan ook nog niet de leeftijd om reeds lange wandelingen te maken.) Het halfuurtje stappen van de parking naar het speelplein vinden zij wel lang genoeg. Na een tijdje spelen hebben we ze dan toch zover gekregen om een klein ‘toertje’ te wandelen. Al was het maar omdat er altijd iets te verdienen is als opa mee is… En deze keer was dat een lekker ijsje. De terugweg naar de auto ( meestal het lastigste deel van de namiddag was nu heel plezant. “Buggyrace” met oma. De drie oudste kindjes achter de ene buggy en oma achter de andere en dan om het vlugst bij de auto. Gelukkig hield Lies een oogje in het zeil want anders hadden we zeker ‘een total loss’. Maar ze glunderden om het meest. En ondanks alle races hebben ze nog vrij veel gezien in het bos: een boom met een dikke buik, het huisje van kabouter Plop en Lui en een wegwijzer met de  tekening van een uil waar Jef bij hoog en laag van beweerde dat het een konijntje was. En wij, we hebben genoten van het mooie weer, de frisse buitenlucht en bovenal van ons kindjes. We moeten dit meer doen !

onweer

Vandaag rond 4 uur begon een serieus onweer met bakken regen. Net op het moment dat de kindjes moeten opgehaald worden natuurlijk. Ralf was een beetje bang van de donder en de bliksem en Tuur was onder de indruk dat alles nat was. En Jef was vooral heel erg blij met mijn “papeluutje”. Vol trots heeft hij wel twintig keer tegen de dagmoeder gezegd:” Many, kijk papeluutje.” Hij had hem goed vast; vooral om zichzelf en niet mama af te schermen van het water. Met als gevolg verse kleren voor de mama.

voetbal

Deze middag om twaalf uur moest ik me haasten want de andere kindjes waren al naar de voetbal volgens Ralf. Dit was de start van een middag ‘voetbal vr(z)agen’. Elk kwartier kwam hij vragen of het al bijna vijf uur was. Enthousiast is hij dus wel… ( Als dit elke week zo zal gaan zal het niet lang duren eer de eerste grijze haren bij mama zullen verschijnen…) Ondanks alle gezaag om te vertrekken was er op de training heel wat minder enthousiasme te bespeuren. Als ik hem dan na de training vroeg waarom hij niet meeliep met de anderen was het kordate antwoord: ” Ik had wel heel grote dorst hé en jij had geen drinken mee.” Zo zie je maar dat mama’s van alles de schuld krijgen.

nam nam

“Mama, pisjes namnam !!!”

pijn

Tuur geniet ervan om in het weekend nog even tussen mama en papa te liggen. En kan dan ook heel stil liggen.  Jef en Ralf vinden het al veel leuker om te springen en te dansen op ons bed.  Wat Tuur dan al heel wat minder vindt omdat hij zo af en toe ook in de brokken deelt en regelmatig een hand of voet van een van zijn broers tegen zich krijgt. Hij begint dan ook al op voorhand tegen te pruttelen. Deze morgen begon hij zodra Ralf dichter kwam te roepen: “Ralf is pijn!” Een verpersoonlijking die kan tellen !?