lost … and found

We hebben net 2 dagen disneyland Parijs erop zitten.( een fotografisch verslagje vol glunderende gezichtjes volgt zeker nog)  De kindjes hebben de tijd van hun leven gehad: attracties op hun maat, disneyfiguren in overvloed, een mooi hotel, om de zoveel tijd sneeuw (welliswaar namaak, maar toch …), lichtjes, … Ze hebben genoten van de eerste tot de laatste minuut. Toppers op hun programma waren cars, de circustrein Casey jr., Buzz Lightyear, It’s a small world en zeker niet te vergeten  studio’s tramtour. Bij de figuren waren bij Jef en Tuur Mickey en Pluto de favorieten. Helaas hebben mama en papa op een gegeven moment iets minder leuke momenten beleefd. De tweede dag reserveerden we een plaatsje in de Lucky Nugget om te eten ( schitterende locatie voor de kinderen aangezien de figuren tijdens het eten in het restaurant aanwezig zijn). Bij aankomst moest de buggy nog aan de kant geplaatst worden en terwijl Tom en Veerle in de rij aanschoven, zetten Frederik en ik de buggy’s iets verder. Ik zei tegen de kindjes dat ze bij papa moesten wachten en Ralf ging dan ook samen met zijn broers bij papa staan. Althans dat dachten we. Toen ook ik in de rij wou gaan staan merkten we dat Jef nergens meer te bespeuren viel. Met drie begonnen we te zoeken en te roepen om Jef. Maar we zagen hem echt nergens meer. De paniek sloeg bij mij echt wel toe. Tot er plots iemand uit de rij wachtenden zei dat ze een klein ventje het resaurant had zien binnen gaan. Ik denk dat er een paar mensen toch een licht duwtje gekregen hebben als ik probeerde binnen te raken.  En het eerste wat me opviel eens ik binnen stond was Pluto, op weg tussen de tafeltjes met achter hem een roepende kleuter: “hondje, hondje !!!” Ik ben nog nooit zo opgelucht en blij geweest onze Jef te zien, maar heb toch nog zeker een uur zitten beven en deze nacht ben ik om 4.30u wakker geschrokken omdat ik het avontuur nog eens beleefde in mijn slaap. Maar al bij al: eind goed, al goed; lost … and found.

Mady

Op 27 mei 2004 ging Ralf voor de eerste keer naar Mady. In zijn schriftje stond toen het volgende: Ralf was mooi aan het spelen deze voormiddag, maar vanaf 11 u had hij het nogal moeilijk. Na het slapen was het een stuk beter. Ik ben er zeker van dat we nog veel leuke momenten samen gaan beleven. En die leuke momenten zijn er zeker gekomen, zowel voor Ralf als voor Jef en Tuur.  Op 18 februari 2005 zorgde Ralf voor een onaangename primeur: 9.15 gevallen over een duplo-blok, met het hoofd tegen het park. De gevolgen kan je nog wel ergens in zijn haar terugvinden…  De tweede primeur kwam een tijdje later toen ik Mady vroeg om voor een tweeling te zorgen. De bezoekjes werden  dus niet onderbroken toen Ralf naar school ging, want Jef en Tuur vulden zijn plaats meer dan in.  Gisteren 19-12-2008 hebben we dan met pijn in het hart afscheid moeten nemen van de (bijna) dagelijkse bezoekjes aan onze dagmoeder; begin januari moeten Jef en Tuur dan ook naar school. Langs deze weg willen we dan Mady nog eens in de bloemetjes zetten:

Dank je Mady om 4,5 jaar voor ons kindjes te zorgen alsof het je eigen schatten waren.

verjaardagsfeestje op school…

Pannenkoeken,bijna onherkenbaar geschminkt, een zelfontworpen t-shirt en een gevlochten kroontje… Ralf was in de zevende hemel met zijn feestje op school.

oefening baart kunst

Te pas en te onpas zegt Ralf zijn nieuwjaarsbrief op. Zaterdag in de auto, voor hij gaat slapen, tijdens het eten,… Dinsdag begonnen ze in klas te oefenen en het moet gezegd worden, hij kan hem vlot uit het hoofd. Nu denkt hij wel dat iedereen een super geheugen heeft, want na elke oefening vraagt hij aan iemand:” Ga je ook eens proberen?” Lies werd het eerste slachtoffer in de auto, daarna was het mijn beurt. Zo goed en zo kwaad als we konden hebben we de brief voorgedragen. Hier en daar moest een verbetering aangebracht worden. Deze avond tijdens het eten was papa de voordrager van dienst. Maar papa bedankte vriendelijk… Intussen kan ik hem wel foutloos voordragen, maar bijlange niet zo mooi als Ralf.

HET bezoek

Elk jaar komt de Sint op bezoek bij de buren. Zo ook dit jaar. Ons kindjes worden ook elk jaar uitgenodigd om mee te genieten van het evenement. De Sint maakt voor ieder kindje een beetje tijd, ze krijgen een zakje snoep en een stuk speelgoed. De gordijnen worden aan de kant geschoven, zodat ze  de heilige man met zijn gevolg al van ver zien aankomen. Dit jaar nam de Sint even de tijd om aan het raam te zwaaien.  Ralf en Tuur zwaaiden enthousiast terug. Jef daarentegen begon heel hard te wenen en kwam troost zoeken bij mama. Ik hoorde alleen nog maar gesnik en ‘ik is bang’. Toen Piet en Sint binnenkwamen, begon Jef nog wat harder en luider te wenen. Tuur gaf geen enkel ander kindje de kans iets te zeggen, want hij moest eerst en vooral zijn tekening aan de Sint geven.  Ralf heeft tegen alle verwachtingen in gezongen voor de Sint, een mooi liedje over 4 zwarte pieten, aten marsepein. (geleerd op school) Jef bleef volhouden dat hij bang was en zelfs het zakje snoep is via Tuur dan toch bij Jef geraakt. Enkel wanneer het speelgoed boven kwam en hij de kraan zag is hij toch een paar stappen dichter gegaan om de doos in ontvangst te nemen.  Toch is het bezoek nog niet helemaal verteerd want af en toe hoor ik nog wel eens: ‘ Ik is bang é. Klaasje is weg.’  Volgend jaar zou het een heel ander verhaal kunnen worden…

Sinterklaas 2

Sinterklaas 1

Woensdagnamiddag kwam Sinterklaas naar de voetbal. Leuk, leuk, leuk tot Ralf besefte dat er geen training op volgde… Het enthousiasme was al een beetje minder.  Alle spelertjes mochten een voor een tot bij de Sint gaan, kregen een zakje snoep en een mooie sportzak en hadden een gesprekje met de Sint. Terug thuis vertelde Ralf aan papa dat de Sint gezegd had dat Ralf een beetje te veel praat tijdens de training.

Papa reageerde met een: “Zie je wel dat Sinterklaas alles ziet en hoort.”

Ralf:” Maar nee, hij het wel van een briefje gelezen hé. Luc heeft dat allemaal opgeschreven.”