alles in het dubbel …

Tijdens het weekend kregen we Jules ( de klaspop) op bezoek. En aangezien we een jarige tweeling hadden, hebben de juffen ervoor gezorgd dat ook Jules’ tweelingsbroer mee kon komen.

radio

Pieter-Jan, peter van Jef wou zijn petekind en broers trakteren op de kermis. Ja, ja ze hadden weeral geluk ! Ralf heeft het evenement helaas moeten missen ( ziek in bed). Jef en Tuur waren wel van de partij: eerst op de draaimolen, waar Jef enthousiast zat te roepen en te zwaaien en Tuur het bekeek en zijn gezicht leek te zeggen’ is het dat maar …? ‘. Daarna eendjes vissen, elk 33! Tuur koos voor 2 doosjes auto’s van cars ( 1 voor hem en 1 voor Ralf) en een doos stoepkrijt. Jef wou een ‘radio’ zoals Pieter-Jan. Bij de thuiskomst hebben ze dan nog even samen op hun ‘radio’ het liedje witte zwanen, zwarte zwanen ( de laatste hit van Jef) gespeeld en gezongen.  Het moet gezegd worden : een waar plezier voor het oor !

sony

Oma Metje heeft uit de krant puntjes geknipt voor een sony cybershot. In de eerste plaats om mama’s toestel te sparen van de boys en vragen als : ” Mama, mag ik ook eens een foto trekken?” Mijn toestel is dan ook een beetje te zwaar en te duur om in de handen van een 5-jarige te geven.  Maar ook om eens mee te nemen in de handtas of met papa mee naar het werk. Gisteren ben ik dat sony toestelletje dan gaan ophalen. Ralf was na school meteen enthousiast en is zijn broers te lijf gegaan als een echte ‘Japanner’. Op geen tijd had hij meer dan 50 foto’s. Met heel wat bewogen exemplaren en  foto’s met enkel een been of een half hoofd, maar ook enkele goeie.

3 jaar !

3 jaar al …

levensgevaarlijk

Tuur is bij ons de enige met een gewoon raam ( met vensterbank)  in zijn kamer. De 2 andere jongens moeten het met een dakraam doen. Deze week hoorde ik hem nog een hele tijd zingen in bed. Nadat ik ook Ralf naar boven bracht, ben ik toch nog even gaan kijken. Op het moment dat ik de deur opendoe hoor ik hem het raam dichtdoen. Hij zat op zijn vensterbank te zingen met het raam open… Ik zag onmiddellijk het ergste scenario voor mijn ogen waarbij hij uit het raam was gevallen en ik hem ’s morgens niet meer in zijn bed zag liggen.  Voor alle zekerheid hebben we nu toch maar de hendel van zijn raam verwijderd zodat hij het raam niet meer kan openen.

op het lijf geschreven

Papa is al de hele week op zoek naar zijn autosleutels, iets wat hier wel meer voorvalt…

Vandaag vaderdag en Ralf had een sleutelrekje en sleutelhanger gemaakt op school en volgend versje mee om voor te dragen.

Liefste papa

De sleutels van je wagen moet ik je niet vragen.

De sleutels van je deuren moet ik niet om zeuren.

Maar soms zijn ze zoek en zitten ze in je broek.

Dat is niet leuk voor jou want je vindt ze niet gauw.

Dit maakte ik in de klas en dat komt je goed van pas.

Van je kapoen Ralf

plopsa 1

Een tijdje geleden al … die paasvakantie. Maar op dinsdag 7 april trokken Veerle en ik met de ‘kleintjes’ naar plopsaland. De vrijdag erna gingen we met de oudsten en waren er meer vriendjes bij. Ondanks de slechte weersvoorspelling voor die dinsdag werd het dan toch een mooie dag en … het belangrijkste: er was geen kat in De Panne. Ons kindjes konden die dag gewoon op de attracties blijven zitten. 

schoolfeest

Gisteren was er schoolfeest met de tweejaarlijkse optredens van de kinderen. Ralf had in het begin gevraagd om niet te moeten gaan want dan zou hij moeten dansen. Maar als puntje bij paaltje kwam, waren de voorbereidingen best leuk want hij mocht trommelen. Het derde kleuter had dan ook voor het bekende liedje van Safri duo gekozen.  Ook de peuters mochten optreden met  chichiua. een dansje waarbij ze met de duim omhoog, poep achteruit en hoofd achteruit moesten ronddraaien. Zij vonden het schitterend en wij dus ook. Vooral in hun zelfbeschilderde t-shirts. De juffen van het eerste kleuter hadden er hun werk van gemaakt. Na de optredens vond mama het iets minder leuk aangezien je in de massa heel gemakkelijk je kindjes kan verliezen… Sinds disneyland heb ik daar toch een beetje schrik voor bij Jef. Maar goed, we hebben ze allemaal terug mee naar huis.

voor en na deel 2

En ja, ook Tuur zijn ‘pluimen’ zijn eraf …

ongeluksweek

Zondag is het begonnen met Jef: gevallen in de tuin, een schram op zijn hoofd. Maandag hadden we dan Tuur met de grote buil in Beernem. Woensdag was het dan ook prijs bij Ralf. Jef moest opruimen en had daar geen zin in. Hij wou dan ook de trein in de speelgoedbak gooien, maar had daarbij niet opgemerkt dat Ralf zijn hoofd daar ook in de buurt was. Met als gevolg: trein tegen Ralfs wenkbrauw en een gapende wonde van 0.5 cm. Ik heb die zelf wat dichtgeplakt met steristrips. Vrijdag kom ik aan de schoolpoort en zegt juf Dominique ( de juf van Ralf): ” Juf Inge zou u nog even willen spreken, maar je moet niet verschieten.” Ze moeten nog maar zoiets zeggen en de schrik slaat al om je hart. Ik ga dus de school binnen en zie Tuur staan met 2 grote plakkers op zijn gezicht. Bij juf Inge krijg ik het volledige verhaal te horen. In de gymzaal hebben ze driewielertjes met een aanhangwagentje waarop de kleuters kunnen rechtstaan. Nu stond Tuur recht op de aanhengwagen terwijl Jef met hem rondreed. Zoals we Jef kennen maakte die vrij veel snelheid. Tuur genoot met volle teugen en keek goed rond terwijl hij werd vervoerd. Jef heeft op een gegeven moment bruusk geremd waardoor Tuur over het aanhangwagentje is gevlogen recht op zijn gezicht. De juf heeft alles ontsmet, maar het had vrij hevig gebloed en dus had ze er twee mooie plakkers opgehangen. Thuis hebben we alles nog eens bekeken en ben ik even tot bij onze privé-verpleegster Veerle gereden. Zij heeft alles nog eens goed verzorgd ( Dank je Veerle !) en thuis hebben we er dan op haar aanraden terug 2 witte pleisters opgelegd.  Zondag op het schoolfeest zullen we hem in ieder geval goed herkennen op het podium …