verjaardagscadeau

Vorig jaar kreeg ik voor mijn dertigste verjaardag van mijn kindjes een ballonvaart cadeau. In de loop van de week belde de ballonvaarder dat hij vrijdag in Pittem zou opstijgen en of ik geen zin had om mee te gaan. Helaas vrijdag stonden er al andere dingen op het programma en kon ik de ballonvaart er niet meer inpassen. Dan maar zaterdag in de streek van Ieper. Ik zag dit wel zitten en Tom vond dit ook geen bezwaar om te volgen. Na nog enkele telefoontjes werd plots duidelijk dat er geen plaats meer zou zijn in de ballon rond Ieper, maar dat we  boven eigen streek zouden varen. En dus zijn we zaterdag rond 17.30 u opgestegen in Ruiselede. Marie is meegegaan als verjaardagscadeau van haar metekindje, wat het voor mij ook leuk maakte dat ik niet alleen moest gaan.  Toen Els en haar dochtertjes hoorden dat we in eigen streeks zouden varen, is ze ook afgekomen om te volgen.  Leuk, leuk leuk !

De ballonvaart zelf was schitterend en behoeft weinig woorden. Behalve dan dat het een aanrader is en zeker voor herhaling vatbaar !

Klaar voor vetrek …Ongelofelijk hoe snel je stijgt.De aarde van hoog boven …Herken wie herkennen kan. Ja, daar staan de volgers.Met dank aan Pieterjan

We hadden ook volgers in de lucht.

Veilig terug op de grond. Jef was blij dat hij zijn mama terugzag zonder breuken. En Manon had heel vlug een nieuwe vriendin: Marieke, maar ook mama Els kreeg gewillig een dikke knuffel.

‘t is weer van dat

Gisteren was  geen goeie dag. Bij ons op school een kindje met de vinger tussen de deur: naar de dokter. Bij Tuur in de klas: een vriendje met een gapende wond naar spoed. Op het werk bij Tom: een van de werknemers krijgt een aantal stenen op zijn been, ziet bloed, valt flauw en wordt afgevoerd met de ambulance.

’s Avonds in de badkamer: Tuur al helemaal klaar, Ralf nog in bad en bij Jef ben ik nog net de tanden aan het poetsen als Ralf uitglijdt en met zijn hoofd tegen de kraan valt.  Gevolg een gapende wond in zijn wenkbrauw.  Paniek bij Ralf want er is bloed ( en in het water toont dit nog een stuk erger). Jef en Tuur heel vlug in bed gestopt, gebeld naar de huisarts om te vragen of ik onmiddellijk kon gaan en een van de buren op de thuiswacht gezet.  De wonde moest genaaid worden, maar door het woord naaien, begint Ralf nog meer te panikeren en beslist de dokter om te plakken.  Ralf moest dan wel beloven om ‘niet aan de klevers te komen en ze zeker tot donderdag te laten zitten. Want anders zal mama terug moeten komen en moet ik een spuitje geven en dan toch nog naaien.’ Met die dreigementen beloofde Ralf maar al te graag dat hij er niet zou aankomen. Gelukkig was het bedtijd en kreeg hij zo niet de kans om er veel aan te prutsen.

je weet maar nooit …

De tweeling heeft iets nieuws ontdekt. En je weet maar nooit of en wanneer het resultaat kan hebben. Als ze van mama voor het een of het ander onder hun voeten krijgen, beginnen ze luidkeels “Ik wil mijn paaaapaaaa !!!!! “ te roepen. Wie weet krijgen ze van hem wel gelijk …

super

Iedereen moet tegenwoordig super zijn, super- mama, super- papa, super-kind, super-man, super-vrouw,… noem maar op. Of er zijn en hoe ze het doen; ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het niet ben, dat mijn kindjes het al evenmin zijn. Maar het wordt wel verwacht. Als mama moet je moeiteloos werk, huishouden en alles wat erbij komt perfect kunnen combineren en dit liefst zonder je geduld te verliezen. Wel ik verlies soms mijn geduld. Je moet maar eens ’s morgens drie mannen klaarstomen om ze op tijd proper en net aan de schoolpoort te krijgen en dan zelf al even proper op je eigen school toe te komen. Wel ik kan het niet zonder nu en dan even mijn geduld te verliezen als ze weeral eens een glas fruitsap over hun verse kleren uitgieten -en je dus van vooraf aan kunt beginnen-. Of als ze elkaar zo zitten te tergen dat geen van de drie ook nog maar aanstalten maakt om die boterham in de mond te steken.

Maar het ergste vind ik dat ook kinderen super moeten zijn. Ze moeten goed presteren op school. Het zal maar jou kind wezen dat minder goed leest of geen mooie tekening maakt. Elk kind zal en moet primus van de klas zijn, ja, ja al van in de kleuterklas. En durf vooral niet te zeggen (aan de schoolpoort) dat je eigen kind wat moeite heeft met het een of ander. Je ontvangt van bepaalde ouders blikken vol medelijden en van anderen een kleine triomfblik, want het gaat  gelukkig niet over hun kind. Maar ook in de sportclub zijn ze bikkelhard voor de kinderen die het iets minder doen. Want ook al zijn ze nog maar 6, er moet gepresteerd worden. Stel je maar eens voor dat je kind 8 maanden nodig heeft om te leren zwemmen of helemaal niet balvaardig is, maar toch wil zwemmen en voetballen. De talloze opmerkingen zoals ” En, kan hij nu nog niet zwemmen?” of ” Oh ja, ooit zal het wel lukken zeker,…” snijden recht door je moederhart. Maar het eerste zwembrevet na 8 maanden zwoegen is voor een mama heel veel waard. Mijn kindjes zijn niet in alles primussen; ze hebben hun gaven en talenten, maar ook hun tekortkomingen. Maar een ding is het allerbelangrijkste, het zijn MIJN mannen en voor geen goud van de wereld zou ik ze anders willen hebben. Ik hou ongelofelijk veel van ze, net zoals ze zijn.

shopping

Ralf heeft een nieuwe winterjas nodig en aangezien het overal opendeurdagen zijn, ben ik met hem zaterdag op zoek gegaan. Meestal is hij niet zo’n fan van winkelstraten, maar zaterdag had hij er duidelijk zin in. In de winkel hebben de verkoopsters zich op een gegeven moment moeten omdraaien of ze begonnen luid te lachen. Hij koos zelf een jas in de rekken en na de jas ook een sweater, een donkerblauwe. Ze hadden die in verschillende kleuren. De verkoopster vroeg of hij hem ook even in een ander kleur wilde passen. Waarop Ralf: ” Ja, maar ik ga toch die in het donkerblauw kiezen hoor.” Ook mama heeft even de tijd genomen om het een en ander te passen. Ralf gaf duidelijke commentaar voor de hele winkel. ” Ik vind het kleed wel mooi , maar het was mooier met die andere t-shirt.” Plezier alom in de winkel. Na het passen had hij wel zin in een ijsje. En omdat hij zo flink had gepast, vond ik dat hij er wel eentje verdiende. In de tea-room bestelde ik een kinderijsje voor Ralf en een cola-light voor mij. Toen hij zijn ijsje half op had, vroeg Ralf waar het mama-ijsje bleef. Terug thuis vroeg hij wanneer we nog eens zouden gaan winkelen, want het was heel leuk. ( En iedereen had zo’n medelijden met mij omdat ik geen dochter heb. Zie nu maar, dan ga ik wel shoppen met mijn zoon. )

boos

3 jongens, 3 verschillende karakters, 3 verschillende reacties als mama  al eens boos moet zijn. ( Wat hier zelden voorkomt )

disney-pixar

Heel lang heb ik hier de boot kunnen afhouden, want na de gekte van de carrefour stickers had ik geen zin in een nieuwe spaaractie van Delhaize. Maar Ralf kreeg nu een een pakje van oma, dan eens een pakje van Jan en zo hebben we moeten toegeven. Zijn boek is in ‘no time’ vrij vol geraakt, maar nu moeten we nog op zoek naar de volgende nummers: 20 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 -  67 – 68 – 69 – 104 – 106 – 107 – 108 -  131 – 133 -  154  -  166 – 169  – 189 – 205 – 207 – 208  en 213.  Alle hulp is welkom !

paniek

Deze morgen stond de paniek in Ralfs ogen te lezen. Er kwamen zelfs tranen aan te pas. Echt wel bang …

Wat was er nu aan de hand ? Ralf dacht dat hij dringend naar de tandarts moest want ‘vanonder’ staat een tand los en dat gaat pijn doen.

Ik heb Ralf nog niet veel zien panikeren, maar deze morgen was het wel gemeend. Hij heeft niet graag pijn en is dus echt bang dat die tand nu pijn zal doen. Ik heb geprobeerd hem gerust te stellen, maar  zag aan zijn ogen dat hij me niet helemaal geloofde. Daarna heb ik hem de raad gegeven even bij Elias en Louise te luisteren op school, want die hebben reeds ervaring.

redder

Deze foto net ontvangen via mail van ‘koeke’ Bart en tante Joke. Als dat geen mooie redder is …

kaftpapier

Voor de tweeling hun heen- en weerschriftje had ik een klein beetje kaftpapier nodig. Maar om zo’n A5′je te voorzien van papier, koop ik geen hele rol. En dus heb ik hun kaft maar zelf gemaakt. Vlot herkenbaar , niet ?