Na 16.00 u zit ik altijd even met de jongens aan tafel en kunnen ze een beetje vertellen over hun dag. Soms komt het spontaan, soms moet je een beetje vragen.
Tuur was vandaag de ‘werker’ ( hulpje van de juf, per dag zijn er 2). Hij vertelde spontaan met wie hij zijn taak had mogen vervullen. Maar ik wou wel eens weten wat dat ‘werker zijn’ nu precies is.
mama: “ En wat heb je dan moeten doen in de klas ?”
Tuur: ” Wij moeten rustig worden.”
We hebben de resultaten van alle onderzoeken en … eigenlijk weten we niet zoveel meer. De bloedonderzoeken waren allemaal normaal. Of toch… iets te weinig weerstand, maar niet dramatisch. Zweettest: OK en ook bij de allergietest nu nog geen noemenswaardige problemen. Het enige wat ze konden vinden waren etterige sinussen. Op zich allemaal vrij positief. En toch hebben we een halve apotheek medicamenten mee. 2 soorten puffers, een neusspray, pilletjes en antibiotica. Dit om alle etter en slijmen weg te krijgen en liefst binnen de 10 dagen, want anders moeten we terug richting kinderarts.
Het is een drukke dag geweest. Deze morgen om 8.30 u stonden Tuur en ik al op de pediatrie voor een reeks onderzoeken. Hij is nogal gevoelig aan de luchtwegen en nu we pas oktober zijn en hij al opnieuw begint te piepen en te kraken vonden zowel de huisdokter als de kinderarts het nodig om hem eens helemaal binnenste buiten te draaien. De start was evenwel niet schitterend. Toen onze kinderarts zijn ronde deed op de afdeling sprong hij ook even binnen om naar Tuurs longen te luisteren. Daarbij kreeg ik het volgende te horen: ” Steek maar onmiddellijk een infuus als je bloed hebt afgenomen, want het zal een opname worden. ( en dan naar mij) Mevrouw, bereid u toch maar voor op een opname, want zijn rechterlong klinkt helemaal niet goed.” En dan moesten alle onderzoeken nog beginnen … De moed zonk me een beetje in de schoenen. En dan zijn de stagiaires eraan begonnen. Eerst een zweettest, daarna bloedafname .( Ze begonnen daar bijna ruzie te maken over wie bloed zou prikken. De ene vond dat zij nog wat oefening kon gebruiken, de ander ging er niet volledig mee akkoord. Tot de verpleegster hen terecht wees en ze zich moesten verontschuldigen bij mij.) En Tuurke heeft geen traan gelaten bij het prikje. Goed hé! Na het bloed een ECG ( terug stil liggen), dan de allergietest ( opnieuw kleine prikjes) en daarna röntgenfoto’s van de longen en sinussen. Normaal moesten we nog naar de neus- keel- oorarts, maar die waren vandaag niet aanwezig. Na al die onderzoeken kwamen ze tot de conclusie dat de infectie op de longen nog niet in het bloed te zien was en dat Tuur dan toch niet moest blijven. OEF !!! Infuus er terug uit en mee naar huis. Thuis terug telefoon gekregen dat de zweettest mislukt is en we dus nog even terug moeten om die over te doen. Nu daar kwamen geen naalden aan te pas en we moeten toch nog naar de neus- keel- oor- en kinderarts op controle en gesprek ivm de resultaten. Ze zullen er ons dus binnenkort nog eens zien.
Deze avond hebben we eindelijk de eerste tand kunnen uittrekken. Het is nu al een tijdje dat die tand los zat en Ralf er mee verveeld zat en het euvel is dan toch van de baan geraakt. OEF !!! Op naar de volgende , want ja, ja, de tand ernaast zit ook al los. 
Deze namiddag hebben we een sneukelroute op en rond de Poelberg gewandeld en gefietst ( voor de kindjes dan). Dit samen met mijnjongens , ons oma en opa en hun oma en opa. Op de route zijn we nog verschillende sportieve Nieuwenhuysekes tegengekomen. Het moet gezegd: ” De jongens hebben heel flink de acht kilometer uitgewandeld of gefietst en wij hebben er deugd van gehad.” 
Naar het schijnt doen heel veel kindjes het wel eens, maar echt leuk is het toch niet als ze bij elkaar kappertje spelen. Deze middag vond Ralf duidelijk dat de haren van Jef en Tuur iets te lang waren en heeft hij er dus maar een mouw aan gepast. Tuur is blijkbaar het langst op de kappersstoel blijven zitten en was dus het mooist… Het slechtste is dat we het zelf pas gezien hebben in een meubelzaak. Toen Ralf knipte was ik bezig in de badkamer aan het opruimen en Tom in slaap gevallen in de zetel. Toen hij wakker werd moesten de jongens in de auto, want Ralf had KSA en wij zouden nieuwe stoelen gaan kiezen. Terwijl we daar rondliepen vroeg Tom plots wat er aan de hand was met het haar van Tuur. We zijn rechtstreeks van de meubelzaak naar de kapster gereden en die heeft toch haar best gedaan om er nog iets van te maken. Gelukkig hebben we drie jongens en is een broske nog niet zo lelijk. De bewijzen hebben we thuis teruggevonden in de vuilnisbak. (Ik heb ter vergelijking met wat het was een foto van vorige week bij de collage gezet.)
Om 16 uur ben ik naar de stockverkoop van het kindermerk blue bay gegaan. De collectie van vorig jaar, maar qua prijzen echt wel de moeite. Ik heb het een en ander mee voor mijn mannen maar ook collants en een rokje voor de meisjes van mijn zus. Terug thuis wilden ze hier wel eens zien wat mama mee had. Trots haalde ik het rokje boven, waarop onmiddellijk volgend gesprekje volgde.
Jef: “Een rokje ! :-( “
Mama: ” Oh neen, mama is gemist. Wie gaat dat nu dragen?”
Jef: ” Ik niet, is voor de meisjes.”
Mama: ” Maar ik kan er niet in, het is een rokje voor de kindjes. En mama kan het nu toch niet terugbrengen. Wie gaat dat rokje dan passen? “
Jef: ” Neen! Voor de meisjes !”
Tuur had zich nog niet gemengd, maar begon het blijkbaar jammer te vinden voor mama dat ze gemist was.
Tuur: ” Mama, zal ik eens passen?”
Mama:” Of zouden we het aan Camille en Amaryllis geven?”
Tuur heel erg opgelucht:” Ah ja !”
Toch lief, hoe hij zich wou opofferen voor zijn mama. Niet ?
Jef is er in, zoals ze dat bij ons zeggen. Hij is alles en iedereen aan het testen. Zijn laatste nieuwe stunts bevinden zich echter allemaal in de hoogte. De hit van het moment : Jef neemt met zijn ene hand de klink van de deur aan de binnenkant vast en met zijn andere hand de buitenkant en dan met een goeie zet met de volledige deur van links naar rechts slingeren. En gelukkig dat mama en papa daar mee zijn ! Dus wordt hij dan ook in de hoek gezet als hij dit doet. Helaas, eenmaal hij ontslagen wordt van de hoekdienst gaat hij zonder verpinken terug naar de deur, kijkt hij recht in ons gezicht en probeert hij nog eens. Op zo’n moment zette ik hem deze week even buiten aan de deur. Toen hij terug binnen mocht was zijn reactie: ” Ik is nu geen verhaaltje krijgen zeker?” Nog een geluk dat hij dat wel doorhad. Gisteren vond ik hem opnieuw met zijn voeten iets hoger dan de grond. In de garage werden toen het huis gebouwd werd de leidingen niet in de muur, maar erop geplaatst in plastic buisjes. Nu had hij er niks beters op gevonden dan langs die buisjes naar omhoog te klimmen. ‘Pieperjam ‘( zijn peter) was hier ook en haalde hem eraf met de boodschap dat hij dit niet mag doen. Hij probeerde het toch niet opnieuw. Waar ik hem de volgende keer zal vinden, weet ik niet. Waar ik wel van overtuigd ben is dat hij nog niet klaar is met testen …
Recente reacties