3 of 6

De beslissing is gevallen. Ik neem mijn ouderschapsverlof op. Na de geboorte van Jef en Tuur heb ik dit niet onmiddellijk gedaan. Nu had ik een tijdje terug al besloten drie maanden thuis te blijven, maar toen ze me op het secretariaat vertelden dat we in het onderwijs ouderschapsverlof moeten opnemen voor de vierde verjaardag van het kind ( in de privé is het 12 denk ik), dan hebben we ervoor gekozen om onmiddellijk 6 maanden thuis te blijven. Want op 19 juni worden ze 4 en moet ik terug aan de slag.

‘nieuwe’ fiets

We hadden voor onze tweeling voor elk een fietsje. Een nieuw ( dat we voor Ralf kochten) van Bob de Bouwer en eentje in bruikleen van de buren ( Minstens 40 jaar oud, want het is nog van de buurman zelf geweest.). Het fietsje van Eddy was de favoriet van de jongens, want het rijdt nu eenmaal beter.  Eigenlijk moeten we eerlijk bekennen dat onze koop niet zo’n goeie was. Nonkel Luc beloofde ons een tijdje terug dat hij een tweede fietsje zonder terugtraprem zou oplappen voor de jongens. En zondag wist hij te vertellen dat hij er zo eentje klaar had staan. De nieuwe fiets was voor Jef ( of hij heeft hem toch opgeëist). En hij blinkt van trots, vooral met het feit dat hij een luide bel heeft.  Dank je wel nonkel Luc voor de mooie fiets !

Herfst

Mooi herfstweer, zondag en een Tuurke dat nog eens een demonstratie van zijn fietskunsten moest geven aan mama. De ideale gelegenheid om eens naar het bos te gaan. Ralf wou niet mee, maar zei achteraf dat het toch geen slecht idee was van mama. Tuur heeft gefietst alsof zijn leven ervan afhing en Jef speelde kip of hond op zijn fiets, heeft heel veel paddestoelen en nestkastjes gezien en daarmee alle andere wandelaars geëntertaind. Aan het speelplein kwamen we Amber ( een vriendinnetje uit Ralfs klas) en haar mama tegen. En zo had Ralf  ook iemand om mee te spelen en te ravotten.

boekenbeurs

Sinds jaar en dag probeer ik elk jaar naar de boekenbeurs in Antwerpen te gaan. Het begon allemaal als kind toen we met oma en opa ieder jaar meemochten. Oma en Opa gaan al een tijdje niet meer, maar ik probeer de traditie in ere te houden. De kindjes blijven dan een dagje bij de ene of de andere oma en mama geniet van alle boeken. Dit jaar vond Ralf dat nu hij kan lezen hij ook wel meekon naar die boekenbeurs. En waarom ook niet. We hebben andere oma gevraagd om mee te gaan en woensdag was het te doen. Eerlijk, ik heb de boekenbeurs waarschijnlijk nog nooit in zo’n tempo gezien, maar toch heb ik genoten en bovenal Ralf heeft ook genoten. Hij was op voorhand 1 boek beloofd van oma en dat zijn er uiteindelijk 3 geworden, met dan nog iets van mama erbij, was de buit vrij groot. Hij vindt het dan ook leuk om te lezen en als we hem daarmee plezieren en eens stil krijgen … In ieder geval wil hij volgend jaar terug mee.

vakantiekampioenen

Ze hebben er weer eentje bij… Ralf en Robbe waren het er al een tijdje over eens dat ze nu al voldoende geoefend hadden bij juf Ingrid voor hun volgende brevet. En dus zijn ze donderdag zelf gaan vragen of ze nu eens voor echt mochten zwemmen. Met als gevolg: hun brevet van 100 m. De 2 mama’s supertrots op hun kampioenen natuurlijk en de jongens heel erg blij. Op naar het volgende …

En terwijl we bezig zijn… We hebben sinds deze vakantie ook een fietskampioen. Tuur kan namelijk zonder steunwieletjes fietsen. Het zat er al een tijdje aan te komen, maar hij had de durf nog niet. Hij keek om, zodat hij kon zien of je de stok nog vast had of niet en dan lukte het natuurlijk niet. Maar woensdag heeft hij bij oma en opa de klik gemaakt en is hij ermee weg. Bij Jef zal het nog wel een tijdje duren. Hij heeft de kracht wel … Maar heeft tijdens het fietsen alles naast, op, boven en zelfs onder de weg gezien. Niet echt ideaal als je je zou moeten concentreren op het fietsen zelf. Maar wat zal het… ooit kan hij het ook en dan zullen we zeker even trots zijn op hem als toen we waren bij Ralf en nu zijn voor Tuur.

2

En ja, ook de tweede tand is eruit. Tante Joke had gelijk, bij de tweede gaat het een stuk vlugger.

het eerste rapport

Ik ben trots.  Ralfs eerste rapport is prima. Hij heeft een goede start genomen en ook al weet ik dat we nog nergens staan toch heb ik iets van ‘zie je wel, hij kan het toch’. Vorig jaar kregen we te horen op school dat hij mocht proberen in het eerste leerjaar, maar … met zijn problemen …

En tot nu toe gaat het goed, ondanks zijn dcd. Maar wel dankzij heel veel inspanningen van Ralf, juf Ellen en gonjuf Daisy , kine Sophie en ook wel een beetje mama en papa.

schoolactiviteiten

Na 16.00 u zit ik altijd even met de jongens aan tafel en kunnen ze een beetje vertellen over hun dag. Soms komt het spontaan, soms moet je een beetje vragen.

Tuur was vandaag de ‘werker’ ( hulpje van de juf, per dag zijn er 2). Hij vertelde spontaan met wie hij zijn taak had mogen vervullen. Maar ik wou wel eens weten wat dat ‘werker zijn’ nu precies is.

mama: “ En wat heb je dan  moeten doen in de klas ?”

Tuur: ” Wij moeten rustig worden.”

 

 

update

We hebben de resultaten van alle onderzoeken en … eigenlijk weten we niet zoveel meer. De bloedonderzoeken waren allemaal normaal. Of toch… iets te weinig weerstand, maar niet dramatisch.  Zweettest: OK en ook bij de allergietest nu nog geen noemenswaardige problemen. Het enige wat ze konden vinden waren etterige sinussen. Op zich allemaal vrij positief. En toch hebben we een halve apotheek medicamenten mee. 2 soorten puffers, een neusspray, pilletjes en antibiotica. Dit om alle etter en slijmen weg te krijgen en liefst binnen de 10 dagen, want anders moeten we terug richting kinderarts.

We hebben hem terug mee.

Het is een drukke dag geweest. Deze morgen om 8.30 u stonden Tuur en ik al op de pediatrie voor een reeks onderzoeken. Hij is nogal gevoelig aan de luchtwegen en nu we pas oktober zijn en hij al opnieuw begint te piepen en te kraken vonden zowel de huisdokter als de kinderarts het nodig om hem eens helemaal binnenste buiten te draaien. De start was evenwel niet schitterend. Toen onze kinderarts zijn ronde deed op de afdeling sprong hij ook even binnen om naar Tuurs longen te luisteren. Daarbij kreeg ik het volgende te horen: ” Steek maar onmiddellijk een infuus als je bloed hebt afgenomen, want het zal een opname worden.  ( en dan naar mij) Mevrouw, bereid u toch maar voor op een opname, want zijn rechterlong klinkt helemaal niet goed.” En dan moesten alle onderzoeken nog beginnen … De moed zonk me een beetje in de schoenen. En dan zijn de stagiaires eraan begonnen. Eerst een zweettest, daarna bloedafname .( Ze begonnen daar bijna ruzie te maken over wie bloed zou prikken. De ene vond dat zij nog wat oefening kon gebruiken, de ander ging er niet volledig mee akkoord. Tot de verpleegster hen terecht wees en ze zich moesten verontschuldigen bij mij.) En Tuurke heeft geen traan gelaten bij het prikje. Goed hé! Na het bloed een ECG ( terug stil liggen), dan de allergietest ( opnieuw kleine prikjes) en daarna röntgenfoto’s van de longen en sinussen. Normaal moesten we nog naar de neus- keel- oorarts, maar die waren vandaag niet aanwezig. Na al die onderzoeken kwamen ze tot de conclusie dat de infectie op de longen nog niet in het bloed te zien was en dat Tuur dan toch niet moest blijven. OEF !!! Infuus er terug uit en mee naar huis. Thuis terug telefoon gekregen dat de zweettest mislukt is en we dus nog even terug moeten om die over te doen. Nu daar kwamen geen naalden aan te pas en we moeten toch nog naar de neus- keel- oor- en kinderarts op controle en gesprek ivm de resultaten. Ze zullen er ons dus binnenkort nog eens zien.