We hebben hem terug mee.

Het is een drukke dag geweest. Deze morgen om 8.30 u stonden Tuur en ik al op de pediatrie voor een reeks onderzoeken. Hij is nogal gevoelig aan de luchtwegen en nu we pas oktober zijn en hij al opnieuw begint te piepen en te kraken vonden zowel de huisdokter als de kinderarts het nodig om hem eens helemaal binnenste buiten te draaien. De start was evenwel niet schitterend. Toen onze kinderarts zijn ronde deed op de afdeling sprong hij ook even binnen om naar Tuurs longen te luisteren. Daarbij kreeg ik het volgende te horen: ” Steek maar onmiddellijk een infuus als je bloed hebt afgenomen, want het zal een opname worden.  ( en dan naar mij) Mevrouw, bereid u toch maar voor op een opname, want zijn rechterlong klinkt helemaal niet goed.” En dan moesten alle onderzoeken nog beginnen … De moed zonk me een beetje in de schoenen. En dan zijn de stagiaires eraan begonnen. Eerst een zweettest, daarna bloedafname .( Ze begonnen daar bijna ruzie te maken over wie bloed zou prikken. De ene vond dat zij nog wat oefening kon gebruiken, de ander ging er niet volledig mee akkoord. Tot de verpleegster hen terecht wees en ze zich moesten verontschuldigen bij mij.) En Tuurke heeft geen traan gelaten bij het prikje. Goed hé! Na het bloed een ECG ( terug stil liggen), dan de allergietest ( opnieuw kleine prikjes) en daarna röntgenfoto’s van de longen en sinussen. Normaal moesten we nog naar de neus- keel- oorarts, maar die waren vandaag niet aanwezig. Na al die onderzoeken kwamen ze tot de conclusie dat de infectie op de longen nog niet in het bloed te zien was en dat Tuur dan toch niet moest blijven. OEF !!! Infuus er terug uit en mee naar huis. Thuis terug telefoon gekregen dat de zweettest mislukt is en we dus nog even terug moeten om die over te doen. Nu daar kwamen geen naalden aan te pas en we moeten toch nog naar de neus- keel- oor- en kinderarts op controle en gesprek ivm de resultaten. Ze zullen er ons dus binnenkort nog eens zien.

eerste tand … eruit

Deze avond hebben we eindelijk de eerste tand kunnen uittrekken. Het is nu al een tijdje dat die tand los zat en Ralf er mee verveeld zat en het euvel is dan toch van de baan geraakt. OEF !!! Op naar de volgende , want ja, ja, de tand ernaast zit ook al los.

fietsers

Deze namiddag hebben we een sneukelroute op en rond de Poelberg gewandeld en gefietst ( voor de kindjes dan). Dit samen met mijnjongens , ons oma en opa en hun oma en opa. Op de route zijn we nog verschillende sportieve Nieuwenhuysekes tegengekomen. Het moet gezegd: ” De jongens hebben heel flink de acht kilometer uitgewandeld of gefietst en wij hebben er deugd van gehad.”

kappertje spelen

Naar het schijnt doen heel veel kindjes het wel eens, maar echt leuk is het toch niet als ze bij elkaar kappertje spelen.  Deze middag vond Ralf duidelijk dat de haren van Jef en Tuur iets te lang waren en heeft hij er dus maar een mouw aan gepast. Tuur is blijkbaar het langst op de kappersstoel blijven zitten en was dus het mooist…    Het slechtste is dat we het zelf pas gezien hebben in een meubelzaak. Toen Ralf knipte was ik bezig in de badkamer aan het opruimen en Tom in slaap gevallen in de zetel. Toen hij wakker werd moesten de jongens in de auto, want Ralf had KSA en wij zouden nieuwe stoelen gaan kiezen. Terwijl we daar rondliepen vroeg Tom plots wat er aan de hand was met het haar van Tuur.  We zijn rechtstreeks van de meubelzaak naar de kapster gereden en die heeft toch haar best gedaan om er nog iets van te maken. Gelukkig hebben we drie jongens en is een broske nog niet zo lelijk. De bewijzen hebben we thuis teruggevonden in de vuilnisbak. (Ik heb ter vergelijking met wat het was een foto van vorige week bij de collage gezet.)

een rokje

Om 16 uur ben ik naar de stockverkoop van het kindermerk blue bay gegaan.  De collectie van vorig jaar, maar qua prijzen echt wel de moeite.  Ik heb het een en ander mee voor mijn mannen maar ook collants en een rokje voor de meisjes van mijn zus. Terug thuis wilden ze hier wel eens zien wat mama mee had. Trots haalde ik het rokje boven, waarop onmiddellijk volgend gesprekje volgde.

Jef: “Een rokje !  :-( “

Mama: ” Oh neen, mama is gemist. Wie gaat dat nu dragen?”

Jef: ” Ik niet, is voor de meisjes.”

Mama: ” Maar ik kan er niet in, het is een rokje voor de kindjes. En mama kan het nu toch niet terugbrengen. Wie gaat dat rokje dan passen? “

Jef: ” Neen! Voor de meisjes !”

Tuur had zich nog niet gemengd, maar begon het blijkbaar jammer te vinden voor mama dat ze gemist was.

Tuur: ” Mama, zal ik eens passen?”

Mama:” Of zouden we het aan Camille en Amaryllis geven?”

Tuur heel erg opgelucht:” Ah ja !”

Toch lief, hoe hij zich wou opofferen voor zijn mama. Niet ?

van slingeraapje tot klimplant of omgekeerd …

Jef is er in, zoals ze dat bij ons zeggen.  Hij is alles en iedereen aan het testen. Zijn laatste nieuwe stunts bevinden zich echter allemaal in de hoogte.  De hit van het moment : Jef neemt met zijn ene hand de klink van de deur aan de binnenkant vast en met zijn andere hand de buitenkant en dan met een goeie zet met de volledige deur van links naar rechts slingeren.  En gelukkig dat mama en papa daar mee zijn ! Dus wordt hij dan ook in de hoek gezet als hij dit doet. Helaas, eenmaal hij ontslagen wordt van de hoekdienst gaat hij zonder verpinken terug naar de deur, kijkt hij recht in ons gezicht en probeert hij nog eens.  Op zo’n moment zette ik hem deze week even buiten aan de deur. Toen hij terug binnen mocht was zijn reactie: ” Ik is nu geen verhaaltje krijgen zeker?” Nog een geluk dat hij dat wel doorhad.  Gisteren vond ik hem opnieuw met zijn voeten iets hoger dan de grond. In de garage werden toen het huis gebouwd werd de leidingen niet in de muur, maar erop geplaatst in plastic buisjes. Nu had hij er niks beters op gevonden dan langs die buisjes naar omhoog te klimmen. ‘Pieperjam ‘( zijn peter) was hier ook en haalde hem eraf met de boodschap dat hij dit niet mag doen. Hij probeerde het toch niet opnieuw. Waar ik hem de volgende keer zal vinden, weet ik niet. Waar ik wel van overtuigd ben is dat hij nog niet klaar is met testen …

verjaardagscadeau

Vorig jaar kreeg ik voor mijn dertigste verjaardag van mijn kindjes een ballonvaart cadeau. In de loop van de week belde de ballonvaarder dat hij vrijdag in Pittem zou opstijgen en of ik geen zin had om mee te gaan. Helaas vrijdag stonden er al andere dingen op het programma en kon ik de ballonvaart er niet meer inpassen. Dan maar zaterdag in de streek van Ieper. Ik zag dit wel zitten en Tom vond dit ook geen bezwaar om te volgen. Na nog enkele telefoontjes werd plots duidelijk dat er geen plaats meer zou zijn in de ballon rond Ieper, maar dat we  boven eigen streek zouden varen. En dus zijn we zaterdag rond 17.30 u opgestegen in Ruiselede. Marie is meegegaan als verjaardagscadeau van haar metekindje, wat het voor mij ook leuk maakte dat ik niet alleen moest gaan.  Toen Els en haar dochtertjes hoorden dat we in eigen streeks zouden varen, is ze ook afgekomen om te volgen.  Leuk, leuk leuk !

De ballonvaart zelf was schitterend en behoeft weinig woorden. Behalve dan dat het een aanrader is en zeker voor herhaling vatbaar !

Klaar voor vetrek …Ongelofelijk hoe snel je stijgt.De aarde van hoog boven …Herken wie herkennen kan. Ja, daar staan de volgers.Met dank aan Pieterjan

We hadden ook volgers in de lucht.

Veilig terug op de grond. Jef was blij dat hij zijn mama terugzag zonder breuken. En Manon had heel vlug een nieuwe vriendin: Marieke, maar ook mama Els kreeg gewillig een dikke knuffel.

‘t is weer van dat

Gisteren was  geen goeie dag. Bij ons op school een kindje met de vinger tussen de deur: naar de dokter. Bij Tuur in de klas: een vriendje met een gapende wond naar spoed. Op het werk bij Tom: een van de werknemers krijgt een aantal stenen op zijn been, ziet bloed, valt flauw en wordt afgevoerd met de ambulance.

’s Avonds in de badkamer: Tuur al helemaal klaar, Ralf nog in bad en bij Jef ben ik nog net de tanden aan het poetsen als Ralf uitglijdt en met zijn hoofd tegen de kraan valt.  Gevolg een gapende wond in zijn wenkbrauw.  Paniek bij Ralf want er is bloed ( en in het water toont dit nog een stuk erger). Jef en Tuur heel vlug in bed gestopt, gebeld naar de huisarts om te vragen of ik onmiddellijk kon gaan en een van de buren op de thuiswacht gezet.  De wonde moest genaaid worden, maar door het woord naaien, begint Ralf nog meer te panikeren en beslist de dokter om te plakken.  Ralf moest dan wel beloven om ‘niet aan de klevers te komen en ze zeker tot donderdag te laten zitten. Want anders zal mama terug moeten komen en moet ik een spuitje geven en dan toch nog naaien.’ Met die dreigementen beloofde Ralf maar al te graag dat hij er niet zou aankomen. Gelukkig was het bedtijd en kreeg hij zo niet de kans om er veel aan te prutsen.

je weet maar nooit …

De tweeling heeft iets nieuws ontdekt. En je weet maar nooit of en wanneer het resultaat kan hebben. Als ze van mama voor het een of het ander onder hun voeten krijgen, beginnen ze luidkeels “Ik wil mijn paaaapaaaa !!!!! “ te roepen. Wie weet krijgen ze van hem wel gelijk …

super

Iedereen moet tegenwoordig super zijn, super- mama, super- papa, super-kind, super-man, super-vrouw,… noem maar op. Of er zijn en hoe ze het doen; ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het niet ben, dat mijn kindjes het al evenmin zijn. Maar het wordt wel verwacht. Als mama moet je moeiteloos werk, huishouden en alles wat erbij komt perfect kunnen combineren en dit liefst zonder je geduld te verliezen. Wel ik verlies soms mijn geduld. Je moet maar eens ’s morgens drie mannen klaarstomen om ze op tijd proper en net aan de schoolpoort te krijgen en dan zelf al even proper op je eigen school toe te komen. Wel ik kan het niet zonder nu en dan even mijn geduld te verliezen als ze weeral eens een glas fruitsap over hun verse kleren uitgieten -en je dus van vooraf aan kunt beginnen-. Of als ze elkaar zo zitten te tergen dat geen van de drie ook nog maar aanstalten maakt om die boterham in de mond te steken.

Maar het ergste vind ik dat ook kinderen super moeten zijn. Ze moeten goed presteren op school. Het zal maar jou kind wezen dat minder goed leest of geen mooie tekening maakt. Elk kind zal en moet primus van de klas zijn, ja, ja al van in de kleuterklas. En durf vooral niet te zeggen (aan de schoolpoort) dat je eigen kind wat moeite heeft met het een of ander. Je ontvangt van bepaalde ouders blikken vol medelijden en van anderen een kleine triomfblik, want het gaat  gelukkig niet over hun kind. Maar ook in de sportclub zijn ze bikkelhard voor de kinderen die het iets minder doen. Want ook al zijn ze nog maar 6, er moet gepresteerd worden. Stel je maar eens voor dat je kind 8 maanden nodig heeft om te leren zwemmen of helemaal niet balvaardig is, maar toch wil zwemmen en voetballen. De talloze opmerkingen zoals ” En, kan hij nu nog niet zwemmen?” of ” Oh ja, ooit zal het wel lukken zeker,…” snijden recht door je moederhart. Maar het eerste zwembrevet na 8 maanden zwoegen is voor een mama heel veel waard. Mijn kindjes zijn niet in alles primussen; ze hebben hun gaven en talenten, maar ook hun tekortkomingen. Maar een ding is het allerbelangrijkste, het zijn MIJN mannen en voor geen goud van de wereld zou ik ze anders willen hebben. Ik hou ongelofelijk veel van ze, net zoals ze zijn.